Sabbioneta, gelegen in het midden van de Povlakte en een van de meest bewapende bolwerken van Lombardije ten tijde van de Spaanse overheersing in Italië, is tegenwoordig een belangrijk kunstcentrum van de Noord-Italiaanse regio Lombardije. Niet in de laatste plaats draagt het in de bouw van de idyllische stad gebruikte terracotta bij aan dat feit...
In 1577 tot hertogdom benoemd, bouwde Vespasiano Gonzaga (1531-1591) op de zandige afzettingen van de rivieren de Po en de Oglio zijn “ideale Renaissance stad” naar Romeins voorbeeld. Zijn “Citta Ideale” of “Klein Athene” vormde een met zes bastions versterkte stad met daarbinnen schitterende gebouwen, zoals het Teatro all’ Antica, opgetrokken uit behakte blokken gebosseerd natuursteen en voorzien van handgemaakte terracotta vloeren en details.
In het Teatro all’Antica werden de terracotta vloertegels gebruikt om de vloer van de toeschouwersruimte (het auditorium of de cavea) en de bijbehorende orchestra te bedekken. De tegels liggen direct voor en onder de halfronde, houten tribune en lopen door tot onder de Corinthische zuilenrij.
De tegels zijn gemaakt van een traditionele klei-mix uit de Po-vlakte en werden met de hand gemaakt. Ze hebben een warm, nootachtig roze tint en hebben een afmeting van 23x23 cm. Dit aardse materiaal vormt een bewust esthetisch contrast met het marmeren en houten interieur van het renaissancetheater. Architect Vincenzo Scamozzi koos voor deze tegels om de klassieke, Romeinse sfeer na te bootsen en tegelijkertijd een harmonieuze basis te creëren waaruit de zuilen met de beelden van de twaalf Olympische goden lijken te herrijzen.
De producent van de handgemaakte terracotta vloertegels, die één van Terrecotte Europe's "preferred suppliers" is, staat bekend om het handmatig vervaardigen van traditionele, authentieke terracottategels. Ze gebruiken hiervoor historische technieken die perfect aansluiten bij de architectonische eisen van renaissancemonumenten.
Dankzij hun expertise op basis van originele monsters en ontwerpen, konden ze de specifieke vierkante vorm en de kenmerkende nootachtig roze tint leveren die architect Vincenzo Scamozzi destijds voor ogen had.
Het ‘hertogelijk theater’ (Teatro Ducale), het allereerste gebouw dat doelbewust voor de functie van een permanent theater werd ontworpen, is – naast overigens de toepassing van de pythagoreïsche verhoudingen van het stadspatroon – welhaast het meest spectaculaire onderdeel van deze in klassiek dambordpatroon ontworpen stad.
